Neuroradiologia Zabiegowa

Leczenie w zakresie NFZ

Malformacje tętniczo–żylne (naczyniak mózgu, AVM) są rzadszymi od tętniaków wadami wrodzonymi lub nabytym układu naczyniowego mózgu o charakterze nieprawidłowych połączeń między tętnicami i żyłami mózgu.

Z piśmiennictwa wynika, że 64% malformacji ujawnia się klinicznie po 40 roku życia. Najniebezpieczniejszym i najczęstszym objawem klinicznym jest krwawienie wewnątrzczaszkowe, pomimo, że chorzy mogą mieć różne objawy jak: napady padaczkowe, bóle głowy, czy inne ogniskowe objawy neurologiczne. Większość AVM bo aż 90% lokalizuje się w mózgu nadnamiotowo, głównie w zakresie unaczynienia tętnicy środkowej mózgu. Historia naturalna przebiegu AVM jest niekorzystna z kumulacyjnym rocznym ryzykiem krwawienia 2–4%.

Ryzyko śmierci z powodu krwawieniu to około 29%.

Diagnostyka malformacji tętniczo–żylnych (naczyniaków) nieobjawowych polega na wykonaniu badań nieinwazyjnych takich jak angiografia tomografii komputerowej (potocznie zwana angio–KT) lub angiografii rezonansu magnetycznego (potocznie zwana angio–MR). U niektórych pacjentów wykonuje się inwazyjne badanie DSA czyli tradycyjną cyfrową angiografię subtrakcyjną naczyń mózgowych, która jest najdokładniejszą metodą badania umożliwiająca ocenę hemodynamiczną. Po wykonaniu takiego badania diagnozę stawia lekarz specjalista diagnostyki obrazowej i radiologii. Następnym krokiem jest konsultacja u specjalisty neurochirurga lub neuroradiologa zabiegowego (interwencyjnego).

Leczenie naczyniaków mózgu polega na wykorzystaniu techniki resekcji neuromikrochirurgicznej, radiochirurgii oraz embolizacji śródnaczyniowowej Selekcja metody zależy od wielkości AVM, budowy oraz preferencji i wyników danego ośrodka. W wielu przypadkach łączy się techniki neurochirurgiczne z embolizacją lub embolizację z naświetlaniem wykorzystując ich zalety. Najczęściej jest to leczenie wieloetapowe. O sposobie leczenia decyduje wspólnie z chorym zespół lekarski w skład którego wchodzą neurochirurg i neuroradiolog zabiegowy (interwencyjny) oraz w przypadkach naświetlania lekarz radioterapeuta. Wybierając taktykę leczenia zespół lekarski bierze pod uwagę wiele czynników między innymi położenie malformacji tętniczo–żylnej, jej wielkość, angioarchitekturę oraz ryzyko zabiegowe.

Leczenie neurochirurgiczne (wykonuje neurochirurg) zawsze polega na całkowitym wycięciu malformacji tętniczo–żylnej. Neurochirurg w znieczuleniu ogólnym nacina skórę na głowie, przecina kości czaszki wykonując kraniotomię, wypreparowuje malformację tętniczo–żylną usuwając ją w całości jeśli jest to możliwe. Operacja zwykle trwa wiele godzin.

Leczenie wewnątrznaczyniowe (wykonuje neuroradiolog zabiegowy) polega ono na wyłączeniu malformacji tętniczo–żylnej mózgu z układu krążenia zwykle za pomocą wypełnienia zmiany przy pomocy różnych substancji płynnych, które zamykają nieprawidłowe połączenia naczyniowe. Leczenie jest zwykle wieloetapowe i wiąże się z kilkoma zabiegami w odstepie kilku miesięcy. Do malformacji tętniczo–żylnej mózgu dochodzi się za pomocą bardzo cienkich i miękkich rurek nazywanych mikrocewnikami, które wprowadza się przez milimetrowe nacięcie w pachwinie nawigując w układzie naczyniowym pod kontrolą specjalnego rtg (aparatu naczyniowego). Jest to metoda oparta na zaawansowanej technice i najnowszych osiągnięciach medycyny, stworzona do małoinwazyjnego zamykania wad naczyniowych mózgu np. naczyniaków. W czasie zamykania (embolizacji) części malformacji tętniczo–żylnych niezbędne jest użycie specjalnych substancji płynnych np. Onyx, substancji klejowych, PVA, czy coili. Operacja może być krótka, ale także trwać kilka godzin. Leczenie najczęściej wiąże się z wykonaniem kilku zabiegów endowaskularnych. W części przypadków dodatkowo wykonywane jest naświetlanie lub zabieg neurochirurgiczny. Czas hospitalizacji uzależniony jest od stanu chorego, ale zwykle jest znacznie krótszy niż po klasycznym zabiegu neurochirurgicznym.

patologie